Άφιξις τιμωμένου προσώπου

Ήταν ένα όμορφο πρωινό Πέμπτης και η μαμά όπως και κάθε άλλη φορά με έβαλε στο αυτοκίνητο για μια βολτίτσα. Δε μου είχε πει τίποτα για το πού πάμε και έτσι δεν περίμενα την τόσο ωραία έκπληξη. Με πήγε λοιπόν σε μια περιοχή που την λένε Μαρούσι και μέχρι να το καταλάβω τι να δω...
Τον μπαμπά μου να βγαίνει τρέχοντας να με προυπαντήσει με πολλά φιλάκια και πολλά άτομα γύρω μου που τα έβλεπα πρώτη φορά, αλλά φαίνονταν όλα καλοσυνάτα. Δε θυμάμαι τώρα να σας πω τα ονόματα όλων όσων με περιτριγύριζαν ( άλλωστε είμαι ακόμα μικρο κοριτσάκι, μη περιμένετε πολλά ) αλλά θυμάμαι μερικές χαρακτηριστικές σκηνές.
Τον διευθυντή του μπαμπά μου τον Αργύρη να μου κάνει αεροπλανικά κόλπα με χαρακτηριστική άνεση, μέχρι και τη στάση του πιθήκου ήξερε, τον Γιάννη να με τραβάει φωτογραφίες όλη την ώρα, την Ελένη να με γλυκοκοιτάει εκ του μακρώθεν όμως και τελικά να αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά της Έλλης, αφού όμως πρώτα είχα αποζημιώσει όλους με ένα πλατύ χαμόγελο.
Μετά από όλο αυτό το νταβαντούρι ξύπνησα ξανά στο σπίτι μου, αυτή η βόλτα ήταν όμως αξέχαστη και υπόσχομαι να την ξανακάνω σύντομα...