Άφιξις τιμωμένου προσώπου

Ήταν ένα όμορφο πρωινό Πέμπτης και η μαμά όπως και κάθε άλλη φορά με έβαλε στο αυτοκίνητο για μια βολτίτσα. Δε μου είχε πει τίποτα για το πού πάμε και έτσι δεν περίμενα την τόσο ωραία έκπληξη. Με πήγε λοιπόν σε μια περιοχή που την λένε Μαρούσι και μέχρι να το καταλάβω τι να δω...
Τον μπαμπά μου να βγαίνει τρέχοντας να με προυπαντήσει με πολλά φιλάκια και πολλά άτομα γύρω μου που τα έβλεπα πρώτη φορά, αλλά φαίνονταν όλα καλοσυνάτα. Δε θυμάμαι τώρα να σας πω τα ονόματα όλων όσων με περιτριγύριζαν ( άλλωστε είμαι ακόμα μικρο κοριτσάκι, μη περιμένετε πολλά ) αλλά θυμάμαι μερικές χαρακτηριστικές σκηνές.
Τον διευθυντή του μπαμπά μου τον Αργύρη να μου κάνει αεροπλανικά κόλπα με χαρακτηριστική άνεση, μέχρι και τη στάση του πιθήκου ήξερε, τον Γιάννη να με τραβάει φωτογραφίες όλη την ώρα, την Ελένη να με γλυκοκοιτάει εκ του μακρώθεν όμως και τελικά να αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά της Έλλης, αφού όμως πρώτα είχα αποζημιώσει όλους με ένα πλατύ χαμόγελο.
Μετά από όλο αυτό το νταβαντούρι ξύπνησα ξανά στο σπίτι μου, αυτή η βόλτα ήταν όμως αξέχαστη και υπόσχομαι να την ξανακάνω σύντομα...

Πρωτομαγιά

Χτες ήταν Πρωτομαγιά, ευκαιρία για βόλτα μέσα στη πρωινή λιακάδα. Πλέον αν δε πάω και από μία βολτίτσα δε γίνεται, απλώς χτες ήταν ακόμα καλύτερα μιας και ήταν και ο μπαμπάς μου μαζί. Έτσι λοιπόν πήγαμε στο Αττικό Άλσος, όπου κάναμε πολλές βόλτες αν και κάτσαμε λίγο μιας και έπρεπε να γυρίσουμε πίσω να πιω το γάλα μου.
Ακόμα όμως καλύτερα τα πέρασα σήμερα! Ο μπαμπάς μου έιχε αγώνα στον 'Αγιο Κοσμά και η μαμά μου είχε την ωραία ιδέα να πάμε και εμείς μαζί του. Πραγματικά, τα περάσαμε καταπληκτικά, με πολύ κόσμο και πολλά παιχνίδια...
Στην επιστροφή άκουσα μάλιστα τη μαμά μου και το μπαμπά μου να λένε πως θα ερχόμαστε εδώ όποτε μπορούμε, άλλο που δε θέλω κι εγώ...
Στη φωτογραφία είμαι μαζί με τη νονά μου την Τίνα, είναι πολύ καλή και με αγαπάει πολύ !

2 μηνών

Μου φαίνεται λίγο μακρινό ότι πέρασαν κιόλας 2 μήνες από την ημέρα που αντίκρυσα το πρώτο φως της ημέρας. Και όμως, αν και με λίγο κλάμα και αδιαθεσίες, μπορώ να πω ότι τα περνάω υπέροχα, αφού είμαι πάντα ζεστή, καθαρή και χορτάτη.

Κάθε μέρα η μαμά μου με πηγαίνει βόλτες στην πλατεία και εκεί βλέπω τα άλλα παιδάκια να παίζουν, ανυπομονώ λοιπόν κι εγώ να μεγαλώσω περισσότερο και να τα φτάσω...

Σήμερα θα έρθει ένας άλλος Αντρέας να παίξουμε ( σαν πολλά αγοράκια να με περιτριγυρίζουν από τώρα ), οπότε θα βάλω τα καλά μου φορέματακια και θα γίνω μία κούκλα όπως πάντα.

Την επόμενη φορά θα σας δείξω φωτογραφίες με τους παππούδες μου, σε λίγο θα χρειάζονται και αυτοί πάνες αφού κάθε φορά που με βλέπουν τα κάνουν πάνω τους :)

Οικογένεια

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι υπαρχει ένας ολόκληρος κόσμος γύρω μου και αρχίζω να τον εξερευνώ. Ο μπαμπάς μου και η μαμά μου είναι πάντα εκεί για να με προφυλάσσουν όμως και μέχρι τώρα τους χρωστάω τα πάντα. Γι΄ αυτό και καμιά φορά σκάω στα χαμόγελα όταν τους βλέπω, την επόμενη φορά θα σας δείξω και φωτογραφία μου.

Τις προάλλες είχε έρθει από εδώ και ο μικρός Αντρέας και αν και δε μπορώ να πω ότι παίξαμε μαζί, σίγουρα κλάψαμε αρκετά μαζί, εγώ πάντως το ευχαριστήθηκα αφού είδα ένα μικρό ανθρωπάκι όπως κι εγώ. Άντε να κάνω αυτό το εμβόλιο που πρέπει σε λίγες μέρες και να μπορώ να κυκλοφορώ κανονικά και παντού...

Ψυχοκινητικές ικανότητες

Σήμερα ήρθε πάλι σπίτι η παιδίατρός μου. Την ακούσα να λέει ότι έχω μεγαλώσει και πλέον δεν είμαι μωράκι. Μάλιστα αν και πριν από λίγο καιρό έκλεισα τον ενάμιση μήνα, την άκουσα να λέει ότι οι ψυχοκινητικές μου ικανότητες είναι ίδιες με ενός παιδιού δύο μηνών και πολύ χάρηκα. Βέβαια επειδή είμαι και λίγο ζαβολιάρα λίγο πριν σταματήσει με τις εξετάσεις μου, έβγαλα και λίγο γαλατάκι και την έκανα μούσκεμα, κάτι τέτοια κάνω και μετά τα βλέπω στον ύπνο μου και γελάω.
Τα πονάκια πάντως δεν με έχουν ακόμα αφήσει εντελώς, όλα όμως μου περνάνε όταν η μαμά με βάλει στο καρότσι μου και με πάει ατελείωτες βόλτες μέχρι που κοιμάμαι, σύντομα απ' ότι ακούω θα δω για πρώτη φορά και τη θάλασσα...

Η θέα από τον Υμηττό

Σήμερα έγινα σαράντα ημερών, σαράντισα όπως λένε και οι μεγάλοι. Το πρώτο μου Πάσχα ήταν υπέροχο αν και με το γάλα που έπινα κάθε μέρα, δεν έκανα νηστεία. Το πρωΐ που ξυπνήσαμε είχε πολύ καλό καιρό και ο μπαμπάς μου και η μαμά μου απόφασισαν να πάω την πρώτη μου βόλτα.
Έτσι κάθισα αναπαυτικά στο Ferrari παρακαλώ παιδικό καθισματάκι μου και βουρ για τον Υμηττό. Η θέα ήταν πραγματικά υπέροχη, η λιακάδα χαμογελαστή και η Αθήνα τεράστια, μάλλον φοβήθηκα λίγο αφού εγώ είμαι τόσο μικρούλα. Που θα μου πάει όμως, θα μεγαλώσω...

Ο πρώτος μου μήνας

Αύριο συμπληρώνεται αισίως ένας μήνας από τότε που ήρθα στη ζωή. Ίσως όχι ακριβώς στη ζωή αφού και μέσα στη κοιλιά της μαμάς μου ήμουν ένα κανονικό ανθρωπάκι, αλλά σε αυτόν το κόσμο. Πλέον έχω μπει σε ένα πρόγραμμα, τρώω σχεδόν κανονικά, κοιμάμαι σχεδόν κανονικά και τα κάνω ομοίως. Το σχεδόν επειδή που και που με πιάνουν κάτι πονάκια και ζορίζομαι και τότε με πιάνει το παράπονο.
Ο μπαμπάς μου και η μαμά μου πάντως δε μου χαλάνε χατίρι και ξέρω ότι αν γκρινιάξω λίγο αμέσως θα βρω μια ζεστή αγκαλίτσα. Μη τους το πείτε, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο χαζογονείς...

Για να ανεβαίνουμε

Σήμερα πέρασα τα τέσσερα κιλά και η ανάπτυξη μου δε σταματά με τίποτα. Η μαμά πλέον κουράζεται λίγο να με κρατάει αλλά ο μπαμπάς μου ακούραστος με κάνει συνεχώς βόλτες.
Μαζί όμως με την ανάπτυξη έχουν έρθει και οι πρώτοι κολικοί, που με βασανίζουν αρκετά κυρίως το βραδάκι. Κατά τ' άλλα όμως, εγώ το χαβά μου. Γάλα, ύπνο και τουαλέτα. Καμιά φορά σκάω και κανένα χαμόγελο, θα σας το δείξω όμως μια άλλη φορά !

Μπάσκετ ή Μόδα ;

Εχτές το βράδυ ήρθε να με δει για πρώτη φορά και η παιδίατρός μου. Αφού μου έκανε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και είδε ότι χαίρω άκρας υγείας, κοίταξε επίσης τις πατούσες και τα δαχτυλάκια μου. Ύστερα την άκουσα να λέει στη μαμά ότι θα γίνω ένα ψηλό κορίτσι.
Εγώ χάρηκα πολύ για αυτό αλλά προβληματίστικα κιόλας μιας και δεν ξέρω πλέον ποιο δρόμο να ακολουθήσω. Μπάσκετ, μόδα ή άραγε και τα δύο;

Πιπίλα = Pacifier

Σήμερα το πρωΐ, ήρθε να με δει η γιαγιά μου η Μαίρη και να με πάει βόλτα στην αγκαλιά της. Εγώ επειδή βαριόμουν λίγο και δεν είχα με τι να ασχοληθώ έβαλα το χεράκι μου στο στόμα. Τότε άκουσα να λένε για μένα ότι ίσως χρειάζομαι πιπίλα. Μάλον ωραίο ακούγεται αυτό είπα και έτσι έβαλα τα δυνατά μου με το κλάμα το βράδυ που γύρισε και ο μπαμπάς.
Παρότι λοιπόν ο μπαμπάς με πήγαινε πάνω κάτω όλη την ώρα, εγώ δε σταματούσα με τίποτα γιατί είχα τον σκοπό μου. Όταν στο τέλος μου έδωσαν πλέον την πιπίλα, εγώ ικανοποιημένη σταμάτησα το κλάμα και αρκέστηκα να ασχολούμαι με αυτή. Μου είναι λίγο μεγάλη βέβαια προς το παρόν, εγώ όμως λέω να την κρατήσω.

Και επισήμως Συμέλα

Κάθε μέρα που περνάει, γίνομαι ολοένα και πιο δυνατή. Πλέον έχω αυξήσει το γάλα που πίνω σε 70-100 ml και αισθάνομαι υπέροχα. Καμιά φορά είναι τόσο πολύ που το βγάζω πάνω στο μπαμπά και τη μαμά μου, αλλά δε φαίνονται και να πολυστενοχωριούνται.
Σήμερα ο μπαμπάς μου πήγε και στο ληξιαρχείο να μου δώσει το επίσημο όνομά μου. Συμέλα Τσέκου. Δεν είναι λίγο καλλιτεχνικό νομίζετε; Νονά μου θα είναι η Τίνα που είναι η καλύτερη φίλη της μαμάς μου, εδώ και πολλά χρόνια. Ελπίζω μόνο να μην έχω μεγαλώσει τόσο πολύ που δε μπορεί να με κρατήσει μέχρι τότε...

Σπίτι μου, σπιτάκι μου

Τέλος οι φωτογραφίες από το μαιευτήριο. Το μικρό μου όνειρο έγινε πραγματικότητα. Είμαι επιτέλους στο ζεστό μου σπίτι με τον μπαμπά μου και τη μαμά μου, που με προσέχουν σα τα μάτια τους. Εγώ παρόλο που είμαι πολύ χαρούμενη, φέρομαι απολύτως φυσιολογικά, κλαίω πολύ, τρώω πολύ και τα κάνω πολύ.
Όταν όμως ειμαι καθαρούλα και χορτάτη, τότε πέφτω για ύπνο και βλέπω όνειρα ότι μεγαλώνω και γίνομαι μια πανέμορφη κοπέλα...

Επιτέλους, καλά νέα

Μόλις πριν από λίγο άκουσα τους γιατρούς να λένε για μένα. Λένε πως τα πηγαίνω περίφημα, ο πυρετός μου έχει πέσει και τρώω όλο μου το φαγητό. Γι' αυτό και αποφάσισαν να με βγάλουν από την θερμοκοιτίδα και να πάω στον θάλαμο παρακολούθησης, μαζί με όλα τα παιδάκια που είναι καλά σαν κι εμένα.
Η μαμά μου έρχεται να με ταίσει κάθε μέρα αλλά εγώ πεισματικά αρνούμαι, το ξένο (γάλα) είναι πιο γλυκό όπως λέει και η παροιμία. Το βράδυ έρχεται να με δει και ο μπαμπάς μου και τότε είναι που σκάω κάτι χαμόγελα.
Λίγες μερούλες έμειναν ακόμα και μετά θα είμαι σπιτάκι μου...